Mara

Hoe zou je er uit zien? We hadden geen idee maar we gingen er eindelijk achterkomen!

De bevalling

Na 37 weken en 1 dag zwanger te zijn geweest, braken 20 april 2010 om 00.05 uur bij Blue de vliezen. Mara wilde geboren worden, en wist dit weinig subtiel duidelijk te maken. Na Ronald wakker te hebben gemaakt, bleef Blue beneden rond hangen in afwachting van de eerste weeën. Ronald wist eerst niet wat hij er mee moest, maar langzamerhand druppelde het besef ook bij hem binnen en begon zijn hoofd te tollen en dit stopte meer dan 48 uur later pas.
Na een uurtje begonnen de weeën te komen. Ronald kwam meteen bij Blue zitten om het haar zo makkelijk mogelijk te maken. Na een uur nerveus op de bank te hebben gezeten en een tijdje onder de douche te hebben gestaan, besloot Blue dat het bed toch het confortabelste was.
Vrij snel waren de weeën om de 5 minuten, maar ze duurden steeds maar 20 seconden, hooguit 30 seconden. Moeten we nu wel of niet de verloskundige bellen?? Bij twijfel bellen stond er in de papieren, dus uiteindelijk belde Ronald iets na drieën en was de verloskundige om half 4 bij ons.
Met Blue haar buik meevoelend constateerde zij al vrij snel dat het geen volledige weeën waren, maar dat alleen de onderkant van de baarmoeder mee deed. "Hier ga je geen ontsluiting op krijgen" kreeg Blue te horen. (Zij balen, want die dacht dat dit toch echt weeën moesten zijn, dit kon dus nog wel even gaan duren...)
Om 4 uur ging de verloskundige weg en bleven wij gespannen afwachten op wat er ging komen. En het kwam hard en snel, érg hard en snel. Een uur lang wist Blue niet hoe ze het had, of hoe ze moest liggen. Ronald hielp fantastisch mee met het opvangen van de weeën, maar na een uur had Blue een dusdanige persdrang die ze niet meer kon opvangen. Toch maar weer bellen? Maar de weeën duurden niet lang gedoeg... Maar Blue was in zo'n pijn dat we toch weer belden.
We mochten meteen door naar het ziekenhuis. Op sokken en in een ochtendjas liep mama door de motregen naar de auto. Meestal doet Ronalds Volvo het zonder problemen, maar natuurlijk gaat het op dit soort momenten fout. 20 meter van huis en de motor valt uit... Gelukkig kreeg Ronald hem weer aan de praat en konden we onze bizarre rit vervolgen. Persweeën terwijl je een rotonde oprijdt is niet leuk kunnen we je vertellen.
We kwamen ongeveer kwart over zes aan bij het ziekenhuis en 10 minuten later lag mama op een kamertje en kreeg ze te horen dat ze volledige ontsluiting had! We mogen persen! 21 minuten later lag er een prachtige baby op mama's buik...

20 april 2010 om 6:46 veranderde alles voor Ronald en Blue

De eerste momenten

Papa heeft je geboren zien worden en was er helemaal van ondersteboven. Mama kon alleen maar naar je staren, want wat was je mooi... Alhoewel, je zat nog helemaal onder het smeer. Je deed het meteen heel goed alleen was je temperatuur veel te laag. Je moest een uurtje in de couveuse om op te warmen maar daarna mocht je gewoon met papa en mama mee naar huis.

Net thuis

Eenmaal thuis, kwam al snel de kraamverzorgster (tante Annemarie) en arriveerden de eerste familieleden om je te bewonderen. Eerst Oma Adri en Opa Piet en de andere familie van mama! Je ouders waren helemaal vol van verwondering, zeg maar verbijstering over de snelle bevalling en het prachtige kindje dat nu in onze armen lag te slapen. De roze wolk was groot en mooi en we waren vast van plan om daar een tijdje te blijven kamperen.

Ziekenhuis

De volgende dag echter, bleef je temperatuur veel te laag en moesten we woensdagmiddag toch terug naar het ziekenhuis. Omdat bij mama de borstvoeding nog niet goed op gang was gekomen en je niet genoeg eten kreeg, was het nog moeilijker om jezelf warm te houden dus moest je toch even in de couveuse. Je eerste voeding in het ziekenhuis dronk je supersnel weg en dezelfde avond al was je temperatuur alweer een stuk hoger. Opa Arend is samen met oma Riet, naar wie je bent vernoemd en oom Eduard naar het ziekenhuis gekomen om je te bewonderen. Donderdag mocht je gelukkig weer naar huis waar papa en mama gewoon weer op hun roze wolk klommen....

Mara's geboortekaartje

Er moest natuurlijk ook een geboortekaartje worden gemaakt. We hadden al wel een idee over hoe het kaartje eruit moest zien, maar er was nog niets uitgevoerd. Het duurde dan ook even voordat de eerste kaartjes de deur uit gingen. De afbeelding op de kaart is een stukje van de muurschildering op Mara's kamertje. Bij de tekst staat o.a. een zin uit het liedje 'accapella' van Kelis. Dat liedje was de week van Mara's geboorte de megahit op 3fm en hoorden wij de eerste dagen na je geboorte steeds weer langskomen. De zin die uiteindelijk op het kaartje is gezet, vonden we ons gevoel over Mara's komst heel mooi verwoorden:

Before you, my whole life was accapella. Now a symphony's the only song to sing.
(Voordat jij kwam, was mijn leven accapella, nu is een symfonie het enige lied om te zingen)

Wat ben je mooi...

Op de foto's links is Mara 1 week oud en op de foto's rechts 2 weken oud.

Kinderkamer

Erg trots zijn we op jou kinderkamer. De hele kamer is een grote muurschildering.

Het begon met een klaproos die al jaren geleden is geschilderd.

Daar hebben we allerlei dieren aan toegevoegd, zoals dit molletje.

Ook zijn er verschillende planten en hier ook paddestoelen.

Maar misschien valt de boom wel het meeste op, onderin wonen 2 kabouters.

Hopelijk vind jij je kamertje net zo mooi als wij!

Want de komende jaren zal je er slapen, je wieg staat al klaar.

Een maand oud alweer!

Lekker bij mama

De tijd vliegt voorbij, je bent alweer 3 maanden oud.

Allemaal op een rijtje

Zo tussen haar leeftijdsgenootje zie je pas goed hoe schattig klein Mara is...

Kinderkamer deel 2

Veel mensen begrepen niet helemaal hoe wij onze wieg konden opbouwen tot een ledikantje. Voor die mensen: Zo dus!

Kinderkamerfilmpje

We zijn nog aan het worstelen met onze computer. Deze wil onze filmpjes nog steeds niet verwerken. Even geduld dus a.u.b.

Zwemmen

We gaan regelmatig met Mara naar babyzwemmen en dat vinden we super leuk!

In de draagdoek

Je groeit maar dooor en door, gelukkig rekt de draagdoek mee.
Je vindt het niet altijd leuk om in de doek geknoopt te worden maar als je er eenmaal in zit, vind je het heerlijk.

Wat ben je mooi...

Mara is op de volgende foto's ongeveer 6 maanden oud.